İtiraflar... (Ashua Haber - Haziran 2010)

Uzun yıllar, uluslararası yayın yapan bir radyo istasyonunda, gece programları hazırlayıp sundum. Programlarımdan birinin adı Dipnot idi ve sohbet ağırlıklıydı. Her gece başka bir konuda gelişiyordu sohbetler.

Perşembe geceleri İTİRAFLAR vardı Dipnot’ta. Jean-Jacques Rousseau’nun aynı isimli kitabından esinlenmiştim bu bölümde ve telefon bağlantısı ile programa katılan dinleyicilerin itiraf etmek istedikleri üzerine konuşuyorduk. Yalnız kalmaktan korkanlar, terk edilenler, evli birisiyle ilişki yaşayanlar, eşlerini aldatanlar, cinsel istismara uğrayanlar, intihara eğilimli olanlar...

Cesaret istiyordu hiç şüphesiz yaşanılanların, duyguların açığa çıkartılması. Cesaret istiyordu kişinin kendine karşı dürüst olup, yaşadıkları ya da yaşayamadıklarıyla, hissettikleriyle, hataları, pişmanlıklarıyla yüzleşebilmesi. Sonrası belki biraz daha kolaydı; tanınmadığın bir yerde, yüzünü göstermeden, adını söylemeden, anlayışla dinlendiğin bir ortamda itiraf etmek gizlediklerini.

Anlatan rahatlıyordu, zorlu ve kesik cümleler birbirini izledikçe. Tonlarca yük idi kimilerinin taşıdıkları. Yükün en ağır kısımlarından sayılırdı, içeriye hapsedip, kimseye tek kelime bile söyleyememek.

Söz konusu duygular olunca, güçlü görünmenin, bir şey belli etmemenin, ne varsa içe atmanın erdem sayıldığı bir toplumda yaşayan insanlar olarak, birilerinin seni dinlediğini, anladığını bilmek müthiş kıymetli idi benim için o dönemlerde. Birini seversin, sevgilin seni terk eder; herkes bir laf eder... Yön vermeye çalışır... Eleştirir... Yargılar... Ne o coşkuyu, ne de o kederi seninle yaşamayanın sana faydası olmaz. İçine atar, susarsın... İşte o hesap.

O günlerde hissettiklerini gerçekten anlayacak, tarafsızca dinleyecek birini bulmak benim için de çok kolay değildi. Bu yüzden çok kıymetliydi İTİRAFLAR’da anlatılanlar. Hala çok anlamlı geliyor o zamanlar paylaşılanlar.

Ancak, geçen bunca zamandan sonra öğrendiğim çok daha kıymetli bir şey var ki, o da insanın yaşadığı hiçbir olumsuzluğu, zorla, mumla arayıp bulduğu bir fırsatta, ince eleyip sık dokuyarak karar verdiği birisine, İTİRAF edecek kadar içinde tutmaması, taşımaması gerektiği.

Çünkü, çok bunaldığım bir dönemde şöyle bir karar aldım kendimce; insanların beni anlamasını bekleyerek ömrümü tüketmeye, yaptığım her yanlıştan ötürü, sırf toplum onaylamıyor diye kendimi harap etmeye, türlü maskeler takıp herkesi ve kendimi kandırarak yaşamımı yalanlar üzerine inşa etmeye hiç niyetim yok. Oturup düşündüm uzun uzun; en nihayetinde bir aziz değil bir insanım, hata yapabilirim, yaptığım hatalardan tecrübeler edinebilir, yoluma her adımda biraz daha büyüyerek, yüreğimi büyüterek devam edebilirim, hata yapmamayı öğrenebilirim. Öğrenebilirim güzelce yaşamayı.

Çünkü, kimsenin hakkı yok beni yargılamaya, herkes kendi yolundan mesul. Onaylanmaya ihtiyacım yok, kimse değil benden daha üstün. Yaşanan her şey geçmişte kaldı, taşımam üzerimde bugün hükmü geçen hiçbir şeyi. Ve bağışlamak hiç zor değil insanları, bağışlayabilmişken ben kendimi... Bu hayat benim, kimsenin değil. O yüzden yok, saklamaya gerek bulduğum hiçbir şeyim.

Bunları idrak edince insan işte, İTİRAF edecek tek bir şey kalıyor geriye... seviyorum yaşamayı, var olmayı seviyorum..!

♦  ♦  ♦  ♦ 

Sıfırlanmak... Her şeye yeniden (yenilenerek) başlamak... (Ashua Haber - Mart 2010)

Kazağımız eskidiğinde, yenisini alıyoruz. Çayımız buz gibi olduğunda, yenisini dolduruyoruz. Benzinimiz bittiğinde, depomuzu dolduruyoruz. Elimizde vesikalık resmimiz kalmadığında, yenisini çektiriyoruz. Kalemimizin mürekkebi tükendiğinde, yerine yenisini koyuyoruz.

Saçımızı, kullandığımız parfümü, eşyalarımızı, doldurduğumuz defterlerimizi, hatta internet sitelerindeki profilimizi yeniliyoruz. Peki ya kendimizi, zihnimizi, düşünce yapımızı, yüreğimize sıkıştırdıklarımızı, kısacası yaşamımızı yeniliyor muyuz?

Bir dolu hayatla kesişiyor hayatlarımız. Kimiyle devam ediyor, kimiyle ayrılıyor yollarımız. Acemi, apar topar ilişkilerden, uzun soluklu, inişli çıkışlı olanlarına, her biri farklı farklı yüzler, sözler, apayrı değerler, farkında olduğumuz ya da olmadığımız duygu ve düşünceler katıyor dağarcıklarımıza. Bir türlü aklımızdan çıkartamadıklarımız oluyor. Asla hatırlamak istemediklerimiz de.

Sabrı ve öfkeyi erdem saydığımız anılar taşıyoruz günlüklerimizin içinde.

Beklentilerimiz oluyor, bir türlü dolamamış boşlukları hayal ettiklerimizin. Ruhumuzu, tenimizi doyuramamış olmaktan, aç kediler gibi duvarlara sürtünüyoruz yaş dönümlerimizde... Bir ilişkiyi başka bir ilişkiyle sonlandırmaya çabalıyoruz kimi zaman. Hatalarımızı, yaralarımızı başka seferlerde temizleyebileceğimize inanıyoruz; belki çaresizlikten, belki de körü körüne tutunduğumuz bir umuttan sadece.

Sabah yatağımızdan kalktığımızda, daha yeni geride kalmış bir günün izleriyle bile nasıl kendimizi bitkin, yorgun hissedebildiğimizi düşünün... Ve geride ne kadar çok gün, ne kadar çok yaşanmışlık, bu yaşanmışlıklardan kalan ne kadar çok iz barındırdığımızı bir de...

Eskiyoruz... Alışkanlıklarımız eskiyor. Düşünce kalıplarımız eskiyor. Heveslerimiz, heyecanlarımız eskiyor. Eskidikçe yıpranmışlığımız artıyor, aşka kendimizi bırakışımız azalıyor. Hayattan aldığımız tatlar azalıyor. İçeride birikenler yüzünden, eskiyenler yüzünden, yenilerine yer kalmıyor yaşanacakların fark etmesek de.

Mutsuzluğun kapladığı yeri boşaltmadan, mutluluğu koyabilmek yüreğimize, çoğaltabilmek onu... mümkün mü?

Sevgisizliğin kapladığı yeri boşaltmadan, sevgiyi çıkartabilmek yüreğimizden, çoğaltabilmek onu... mümkün mü?

Her gün aynı şeylere öfkeleniyor, aynı konularda konuşulurken midemize kramplar giriyor, aynı hayal dünyasında yüzüyor ama bir türlü kıyıya çıkamıyorsak, değişmesi, değiştirilmesi gereken bir şeyler var demektir.

Belki, karşımızdaki insanlar ve yaşam koşulları değişmeli. Ama bu, zaten yıllardır dilimize dolanan bir tekerleme değil mi?

Güzel bir söz vardır; “Ben değişirsem, dünya değişir”. Ütopik mi? Aslında değil. Bir başkasını değiştirmeye çalışmakla ömür tüketmek yerine, kendimizi, duygu ve düşünce yapımızı değiştirmeyi deneyebiliriz. Değişim, beraberinde ihtiyacımız olan yeni bakış açılarını getirebilir ve dünya, bir sabah uyandığımızda, gözümüze bambaşka görünmeye başlayabilir.

Kolay ya da zor. Kişisine göre değişir ‘değişmek’.

Bir an, kendinizi çocuklar gibi kahkahalar atarken düşünün. İster yeni tanıştığınız biri olsun, ister 40 yıldır aynı yastığa baş koyduğunuz, sevgilinizin elini tutkuyla, coşkuyla tuttuğunuzu düşünün. Bir an, aşktan başınızın döndüğünü, yüreğinizde tarif edilmesi güç bir mutluluğun oluk oluk saçıldığını, kabınıza sığamadığınızı düşünün. Bir an, her şeye yetecek kadar gücünüz olduğunu düşünün...

Denemeye değmez mi?

Yeni bir ilişkiye daha başlamadan, var olanın elimizden uçup gitmesine seyirci kalmadan, kürekleri bırakıp akıntıya kapılmadan, olumsuzluklar benliğimizi tüketip bitirmeden önce, atalım eskiyen, yıpranan, vadesi dolmuş ne varsa içimizden, üzerimizden.

Sıfırlayalım bugüne kadar her ne yaşanmış, her ne birikmişse... Ve her şeye yeniden, yenilenerek başlayalım. Hayatımızda yer açalım, yeniye, mutluluğa, sevgiye, aşkla yaşanacak olan her yeni güne...

♦  ♦  ♦  ♦

Biterken Bir Yıl Daha... (Ashua Haber - Aralık 2009)

Çok defalar güneş saatinden önce battı gözlerimde... Kanatlar kim bilir kaç kez çırpmayı bırakıverdi umut semalarında...

Hiç uyanmak gelmedi içimden bazı sabahlar... Ve bazı sabahlar eser yoktu yaşam coşkusundan içimde...

Acımasız sözler işitti kulaklarım... Ucuna geleni geri yuttu, bazen de hançerler sapladı dilim hatırlamak istemediğim...

Yalnızca kara kalem çizdiği oldu ellerimin, renklerine inatlaşıp insanların... Hüzünlü şarkılarla buluşturdu ruhum bazı günler, günün baş başa kaldığım zamanlarında düşüncelerimi...

Tam, bu kez her şey yolunda dediğim an, yüzüme çarpıldığı oldu kendimden bile sakladıklarımın... Tökezlediğim, yenildiğimi hissettiğim oldu...

Oldu evet...

Ama onarıp kanatlarımı, yeniden dokunduğu da oldu yüzümün bulutlara... Gecenin bir körü, dışarıda sabah olduğunu sandı kimi zaman gözlerimdeki yaşama sevinci...

Bir nefes çekip içime, devleştim yılgınlık karşısında gün oldu... Görünmez prangalarını kopardım ayak bileklerimin bir deli kuvvetle... Koştum, koştum, koştum...

İnatla güzel olanı seçti gönlüm defalarca... Hiç boş kalmadığını gördüm ellerimin, onları tutan dostlarım olduğuna şükrettim, daha çok güçlendim...

Haylaz ve uçarı bir ıslıkla çıkarken bulduğum oldu kendimi merdivenleri... Daha önce fark etmediğim mucizeleri olduğunu gördüm yaşamın...

Beklenmedik anlarda önüme açılan fırsat kapılarından geçtiğim oldu... Mutluluğu, aşkı, özgürlüğü hissettim hücrelerime kadar...

Karardığı da oldu günümün, aydınlandığı da...

Oldu...

Koca bir ömrün bir tek senesiydi geride kalan en nihayetinde. Bu kadar da değildi sırtımda biriktirdiğim yükün hepsi üstelik. Madem ki yol aldıkça artıyordu ağırlığı taşınan yüklerin, en son eklenenlerden başlamalıydım ben de temizlemeye. Hiç niyetim yoktu çünkü, yolculuğumun bir bu kadarını daha, tonlarca ağırlığın altında ezilerek devam ettirmeye...

Biterken bir yıl daha, fotoğraflarını serdim geçen zamanın önüme. Yüzümü gülümsetenler... Beni düşündürenler... Şimdiden silikleşenler... Hepsi... Hepsine baktım uzun uzun. Hatırladıkça bir ödül olduğunu gördüm tüm güzel anların... teşekkür ettim. Ve bir ödül, bir fırsat olduğunu gördüm zor olanlarının da. Tüm olumsuzluklardan paylar çıkarttım kendimce, hatalar ve çözümler buldum. Buldukça yakınlaştım kendime de, yaşamın uzağında kaldığım kıyılarına da. Hafiflediğimi, bilinçlendiğimi bilerek karar verdim hepsini geride bırakmaya ve bir daha karşılaşmamaya, hatırladığım o karanlık ifadelerimle.

Sınıfta kalan öğrencinin, sonradan asılması gibi derslerine, asılmaya karar verdim tertemiz bir başlangıç yapabilmek için ben de. Topladım fotoğrafları, karar verdim kapatmaya tüm yaşanmışlıklarla hesaplarımı. Madem ki biliyorum nasıl bir duygu mutluluk, özgürlük, aşk; karar verdim geçirmemeye tek bir anımı bile o duygular olmadan yüreğimde.

Şimdi yürüyorum... Sırtım dik, öğrendiklerim cebimde, yeni kararlar ve yepyeni hedeflerimle... Çok güzel bir yıl dileyerek önce kendime, sonra da tüm bunu yürekten dileyenlere...

♦  ♦  ♦  ♦ 

Yokluğun Tüm Yoklukların Efendisi – I ve II (Ashua Haber - Kasım 2009)

- I -

İnsan, sevdiğini kaybetmekten korkuyorsa, bunu kolaylıkla dile getirebilir mi? Yüksek sesle itiraf edebilir mi hem kendine, hem sevdiğine?

Kaybetmek..! Onsuz bir dünya. Ayrılık. Belki ölüm. Ya benden önce ölecek olursa..?

Türlü senaryolar yazdırmak konusunda usta bir yükmüş meğer KORKU. Sonu ebedi ayrılıkla biten filmler, cenazeler, şarkılar... Gözyaşları ve dehşet baş ağrıları... İçten içe yaşanan bunalım yalnızlıklar...

En kötüsü hangisi? Biri bu konuda bir açığınızı görüp yüzünüze vurduğunda, beceriksiz ve öfke dolu bir İNKAR çabası içerisine girmek mi? Yoksa biri bu konuda bir açığınızı görüp yüzünüze vurduğunda ve bunun doğru bir şey olmadığını size söylediğinde, sizi ayakta tutan şey bu korkuymuşçasına, olağanlığını SAVUNMAK mı..?

“Bu hayat benim için seninle tanıştığım gün başladı. Seninle gözlerimi açtım, dokundum, hissettim, tattım hem seni, hem kendimi, hem yaşamı. Seninle emekledim, tökezledim, yürüdüm, koştum... birey olarak, bir ilişkideki sevgili olarak, erkek olarak. Var olmayı ve var olmanın doyumsuz mutluluklarını, acılarını, bitişlerini, dirilişlerini deneyimledim. Var olmanın, ama sağlam var olmanın yürek istediğini deneyimledim. Yürek kapılarını ardına kadar açmayı deneyimledim yanında. Bu yüzden inandırdım kendimi sensiz var olamayacağıma. Sana dayandım, dayandırdım nefes almayı da. Yanında duyduğum güveni bulamayacağıma inandım, tek başıma hayat karşısında. Sevmenin ve sevilmenin başka şekilde, başka kimseyle böyle yoğun, böyle vazgeçilmez yaşanamayacağına inandım. Göremedim aynadaki yüzümde, senin bana bakışının bende hissettirdiklerini. Senin gözlerinden bakmak, bana, kendimi güçlü, sevgi dolu, coşkulu, başarılı, komik, iyi hissettirdi çünkü hep. Güneşin doğuşundan, çılgınlar gibi dans etmeye, lezzetli yemeklerden, dost sohbetlerine her şeyi seninle paylaşmak, keyfine varmak anlamlı geldi. Sen ve seninle ilgili tüm ayrıntıları öyle sevdim, öyle içimi doldurdum ki onlarla, bir gün sen olmazsan aşk da olmayacaktı, ben de. Sen güzelliğinle başımı döndürmeye devam ettikçe, seni bana aşkla bakarken gördükçe, birlikte geçirdiğimiz her an birbirinden doyumsuzken ve her adımınla dünyama ışık saçıyorken, biriktirdiğim tüm anlamlar, sensiz teker teker tükenecek, değerini yitirecek, bir illüzyon gibi kaybolacaktı hayatımdan. Hayat olmayacaktı. Yokluğun, bütün yoklukların efendisiydi. Yokluğunla nasıl baş edebilirdim, düşüncesiyle bile baş edemezken. Bu korku sinsi bir virüs gibi büyüyordu beynimin içinde... Bilmiyordum... Haberim bile yoktu...”

- II - 

“Müzik her zamanki gibi çalmaya devam ediyordu kulaklarımda... O, çekim gücüyle, dünyanın tüm hazinelerini bizim için bir araya getirecek kadar güçlü olan müzik. O, ahengini, göz kamaştırıcı bir gerdanlığın yan yana dizilmiş elmaslarından alan müzik..! Bıraksam, adımlarımız akacaktı nehirler gibi coşkun ve duraksız. Bıraksam, ellerimizin kenetlendiği yerde biriken enerjiyle sarmalanacaktı bedenlerimiz. En kusursuzu olmalıydı dansların, dansımız. En uyumlusu, en tutkulusu, en baş döndürücüsü, en.......... Seninle en doğrusunu atmalıydım adımlarımın. Senin için en iyi kavalye olmalıydım ışıklı salonlarda...

Yanında böyle hata yapmaya devam edersem... Dansımız gerisinde kalırsa müziğin çekim gücünün... Nasıl bir dürtüydü bu? Nasıl bir baskı bu, göğüs kafesimi sıkıştıran? Kaçındıkça bana daha çok hata yaptıran... Hata yaptıkça içimi öfkeyle dolduran... Mutluluğa, aşka gölgeler vuran, yakışmayan... Seni yanımda tutmak isterken, belki de daha çok uzaklaştıran... Ve beni kendime yabancılaştıran...

Korkuyor muyum? Evet! Korkuyorum... Üstelik şimdi sadece seni, sevgini kaybetmekten değil. Öfkemden korkuyorum. Korkuyorum içimdeki karanlıktan. Korkularımın boyunduruğunda, adımlarımdaki tutukluğa aldanıp, sana olan aşkımın tükendiğini sanmandan korkuyorum. Yeniden o sevdiğin adam olamamaktan korkuyorum... Korkuyorum da korkuyorum. Bu itiraflara yüreğim dayanmıyor artık. Üstelik senin bu korkulardan habersiz, üzerimdeki bu eğreti üniformaya bakıp, kendine hangi yanlış anlamlarla eziyet ettiğini de bilmiyorum...”

En kötüsünü söyleyeyim size; en kötüsü, insanın tüm başına gelmesini istemediği ihtimalleri, her tür korku dolu duygu ve düşüncelerin esareti altına girip, kendisinin gerçeğe dönüştürmesi ve hayatta sahip olduğu tüm güzellikleri birer birer kaybederek sonunda başladığı noktaya, gerçek yokluğa dönmesidir..!

Sevdiğim kadına yukarıdaki satırları yazdıktan sonra, uzun uzun kendi yazdıklarımı ve yaşadıklarımı düşündüm. Birine aşık olduğunuzda ve bu aşkla birbirinden güzel anlar yaşadığınızda, eskiden kalma bir önyargıyla bu güzelliklerin bir gün sona ereceğini düşünmeden edemiyorsunuz. Bu düşünce önce midenizi, sonra da kalbinizi sarıp sizi içten tüketen korkular üretmeye başlıyor. Hiçbir aşk yok olmak, güzel giden hiçbir şey bitmek zorunda değil. Böyle bir kanun yok. Bu kanunu ya da kanunun geçerliliğini sağlayan, kendi korkularımız. Korkularımız düşüncelerimize, düşüncelerimiz duygularımıza ve yaşamımıza hükmetmeye başlıyor. O zaman işte siz siz olmaktan çıkıyor, ne bir tek anın tadını çıkartabiliyor, ne de dans ederken adımlarınızın akmasına, müziğin, aşkın başınızı döndürmesine izin veriyorsunuz.

Bir ilişkiye başlarken, iki kişi birbirini, ileride ulaşacakları kusursuzluğun garantisiyle sevmiyor. Böyle bir şey zaten mümkün değil. Yani kusursuz insan! Özünüzde var olan ve sadece sevgiden oluşan gerçek siz, karşınızdaki kişinin de başlangıçta aşık olduğu kişisiniz, bir başkası değil. Düşünceler, korkular, baskılar, olumsuzluklar ortaya çıkmaya başladığında, özünüzdeki gerçek siz geri çekilmeye başlıyor ve içinde saf sevgi barındırmayan, doğal olmayan, kendi gibi olamayan biri yerinizi alıyor. Atılan her adımı irdeleyen, her sözü analiz eden, doğal akışın önüne kendi bildiklerini, dirençlerini koyan...

İşte o zaman başlıyorsunuz kaybetmeye. Aşk, mutlu anlar, paylaşımlar geride kalıyor yavaş yavaş. Sevdiğinizin kokusunu derin bir nefesle içinize çekmenin, sarıldığınızda bedenlerinizin bütün olmasının, kavuşmalarınızın heyecanının nasıl muhteşem hissettirdiğini unutmakla yaşıyorsunuz kayıpların en büyüğünü. Hem de hayattayken... Hem de yanı başınızdayken...

Bir ilişkiyi mutlu ve uzun bir birlikteliğe dönüştürmenin en önemli sırrı burada yatıyor. Karşımızdakini de kendimizi de başka birisine dönüştürmeye çalışmamakta. Bu demek değil ki, ortak paylaşım, ortak yaşam içerisinde kendi bildiğimizi okuyacağız. Karşılıklı her şeyi konuşabiliriz, anlamaya çalışabiliriz, sorabiliriz dilediğimiz her şeyi, yardım edebilir, isteyebiliriz... ama ne yaparsak yapalım, tüm bildiğimiz kurallardan, düşünce kalıplarından, başkalarının yaşadıklarından, önyargılardan, korkulardan sıyrılmış olan sesimizle, yürek sesimizle, yani saf sevgiyle yapalım.

Bunları yazarken, aklıma ilk gelen şey, uzun zaman önce Coelho’nun Simyacı isimli kitabında okuduğum bir hikaye oldu. Belki okuyan, hatırlayanlarınız vardır... Konuyla ilgisi varmış gibi geldi... Ne dersiniz? Haydi hep birlikte hatırlayalım;

Bir tüccar Mutluluğun Gizi'ni öğrenmesi için oğlunu insanların en bilgesinin yanına yollamış. Delikanlı bir çölde kırk gün yürüdükten sonra, sonunda bir tepenin üzerinde bulunan güzel bir şatoya varmış. Söz konusu bilge burada yaşıyormuş.
Bir ermişle karşılaşmayı bekleyen bizim kahraman, girdiği salonda hummalı bir manzarayla karşılaşmış: Tüccarlar girip çıkıyor, insanlar bir köşede sohbet ediyor, bir orkestra tatlı ezgiler çalıyormuş; dünyanın dört bir yanından gelmiş lezzetli yiyeceklerle dolu bir masa da varmış. Bilge sırayla bu insanlarla konuşuyormuş ve bizim delikanlı kendi sırasının gelmesi için iki saat beklemek zorunda kalmış.
Delikanlının ziyaret nedenini açıklamasını dikkatle dinlemiş bilge, ama Mutluluğun Gizi'ni açıklayacak zamanı olmadığını söylemiş ona. Gidip sarayda dolaşmasını, kendisini iki saat sonra görmeye gelmesini salık vermiş.
"Ama sizden bir ricada bulunacağım" diye eklemiş bilge, delikanlının eline bir kaşık verip sonra bu kaşığa iki damla sıvıyağ koymuş. "Sarayı dolaşırken bu kaşığı elinizde tutacak ve yağı dökmeyeceksiniz."
Delikanlı sarayın merdivenlerini inipçıkmaya başlamış, gözünü kaşıktan ayıramıyormuş. İki saat sonra bilgenin huzuruna çıkmış. "Güzel, demiş bilge, peki yemek salonundaki Acem halılarını gördünüz mü? Bahçıvan Başı'nın yaratmak için on yıl çalıştığı bahçeyi gördünüz mü? Kütüphanemdeki güzel parşömenleri fark ettiniz mi?"
Utanan delikanlı hiçbir şey göremediğini itiraf etmek zorunda kalmış. Çünkü bilgenin kendisine verdiği iki damla yağı dökmemeye çabalamış, başka bir şeye dikkat edememiş.
"Öyleyse git, evrenimin harikalarını tanı" demiş ona bilge. "Oturduğu evi tanımadan bir insana güvenemezsin."
İçi rahatlayan delikanlı kaşığı alıp sarayı gezmeye çıkmış. Bu kez, duvarlara asılmış, tavanları süsleyen sanat yapıtlarına dikkat ediyormuş. Bahçeleri, çevredeki dağları, çiçeklerin güzelliğini, bulundukları yerlere yakışan sanat yapıtlarının zarafetini görmüş. Bilgenin yanına dönünce, gördüklerini bütün ayrıntılarıyla anlatmış.
"Peki sana emanet ettiğim iki damla yağ nerede?" diye sormuş bilge.
Kaşığa bakan delikanlı, iki damla yağın dökülmüş olduğunu görmüş.
"Peki" demiş bunun üzerine bilgeler bilgesi, "Sana vereceğim tek bir öğüt var: Mutluluğun Gizi dünyanın bütün harikalarını görmektir, ama kaşıktaki iki damla yağı unutmadan.”

♦  ♦  ♦  ♦

Yeni Bir Kapı... (Ashua Haber - Eylül 2009)

Sürekli aynı binanın kapısından içeri girmeye benzer, her sabah yeni bir güne başlamak...

Binaya nasıl girdiğin önemlidir. Ne zaman, kiminle, ne ile karşılaşacağın belli değildir çünkü. İstersen, her defasında aynı görünen o yapıya, ekşisi fazla bir bardak greyfurt suyu içmiş gibi girersin, yüzünü buruşturarak... İstersen, seni bekleyen her şeye hazırlıklı, coşkulu ve umutlu bir halde girersin içeriye, ılık bir duştan çıkmışçasına...

Merdivenlerin basamakları bazen korkutur seni. Bazen, yorulduğunu hissedersin daha gelmeden yolun ortasına. İnsanlar geçer yanından, kimi aşağıya gitmektedir, kimi yukarıya. Bazen kendini yalnız hisseder, oturursun bir basamağa. Vazgeçip dönmek gelir içinden ve yeni bir binaya geçmek, bırakıp geride her şeyi.

Kapıdan içeri nasıl girdiğin önemlidir. Ya varmak istediğin kata seni taşıyacak enerjiyi bulamayıp bir dahaki sefere erteleyeceksindir hedeflerini, ya da öyle kolay görünür ki basamakları çıkmak, planladığının da ötesinde buluvereceksindir kendini.

İnsanlar geçer yanından zaman zaman. Kimi ile çarpışır, kimi ile el sıkışır, kimi ile birlikte yol alırsın karşılaştıklarınızı paylaşarak. Kimini ilk kez görürsün o binada... Vedalaşırsın kimiyle tonlarca karşılaşmanın ardından..!

Katları arasında dolaşmak değildir şüphesiz tek amacın. Bina senin binandır. Hangi katta duracağını, hangi odayı temizleyeceğini, hangisinin içinde neleri biriktireceğini, yeniden dekore edeceğini en iyi sen bilirsin. Hatta binaya ne zaman yeni bir kat ekleneceğini, ne zaman bir katın artık kullanılmaz hale geldiğini de...

Güvenli olsun istersin merdivenleri. Bazen hiç tutunmasan bile, elinin altında olduklarını bilerek tırabzanların, üç beş basamak birden kolaylıkla çıkabilir, koşabilirsin de. Ancak gün gelir, yeterli gelmeyebilir güvenin böylesi. Yeni bir hedef belirlemen gerektiğinde ve eskiden kullandığın hiçbir yöntemin seni oraya götüremeyeceğini fark ettiğinde, anlarsın ki tırabzanların varlığı değildir ihtiyaç duyduğun güveni sana kazandıracak olan. Adımlarını, her koşulda, kararlılık ve cesaretle atabileceğine dair inancın, yani kendine olan inancındır duyduğun güveni sana kazandıracak olan. O güven ki aynı anda, zamana, merdivenleri paylaştıklarına, içinde bulunduğun binaya ve tüm binaları oldurana duyulan...

Sürekli aynı binanın kapısından içeri girmeye benzer, her sabah yeni bir güne başlamak... Nasıl girdiğin, kaç basamak çıktığın, ne kadar yorulduğun ve ne şekilde yol aldığın, hedeflerinin ne kadarına ulaştığın, kimlerle ve hangi koşullarda karşılaştığın, içinde geçirdiğin zamanın ne kadarından keyif aldığın ve binana nasıl baktığın tamamen sana bağlı. Kapıdan içeri nasıl girdiğine. Hangi şartlarda, nasıl kararlar verdiğine ve seçimlerine...

Binayı sen şekillendirebildiğine göre ve özgür olduğunu fark edebildiğinde, inanırsan o binanın seni artık mutlu etmediğine, bir sabah uyanıp, bir tek dokunuşla yeni baştan inşa edersin... karar verip hangi renklerde, hangi büyüklükte ve nasıl olmasını istediğine.

Her gün, aynı gibi görünen, bambaşka bir kapı açılır aslında önümüze... Bizler, onu nasıl görmek istersek öyle görür, nasıl geçmek istersek içinden öyle geçeriz; önümüze açılanın bir kapı olduğundan bile habersiz yahut her açılan kapının bir fırsat olduğunu bilerek...

♦  ♦  ♦  ♦ 

Keyifli bir fırça darbesi... (Ashua Haber – Ağustos 2009)

Bir doğrunun arkasına sığınıp, görmediği halde neden başka her şeyin eğri olduğuna körü körüne inanır? Ve neden, inandığı tek gerçeğin var olan hiçbir yanlışı düzeltemediğini kabul etmeyip, kendini tekrarlara saplayıp kalır..?

Büyük bir binanın gölgesinde ısrarla oturup, güneşin yokluğuna sızlanarak huysuzluk etmeye benziyor bazen yaptıklarımız.

Hani bir çıkmaz sokağa dönüşüyor ya yaşam zaman zaman, nereye gidersek gidelim aynı binaların arasında dolaşıp duruyoruz defalarca. Arada bir, farklı yollar deniyoruz fırsatını yakaladığımız ilk sapaklardan ve bir süre yürümeye devam edip, bu kez her şeyin rayına girdiğini düşünüyoruz... ama adımlarımız kendini tekrardan öteye gidemiyor. Bir türlü göremiyoruz, hangi yolu denersek deneyelim, varmak istediğimiz yerin aslında aynı kaldığını. Yani, zihin bulutumuzun içinde, gerçekte neler beklediğimizi hayattan, neler beklediğimizi başlayan her yeni günden... yani neyi hedeflediğimizi tüm yaptıklarımızın ardında gerçekten!

İnsan, hep aynı şeyi hedefliyorsa, hep aynı amaçla yola çıkıyorsa, değiştirdiği türlü yollardan nasıl farklı bir yere çıkmayı umut edebilir ki?

Hedeflerimiz düşüncelerimizin, inandıklarımızın bir ürünü ise, işe önce neye inandığımızı, düşünce sistemimizi, ısrarlarımızı sorgulayarak başlamamız değil midir ihtiyacımız olan..?

Yaşadığımız ilişkilerde örneğin, hep varmayı hedeflediğimiz -filmlerin, kitapların, ailelerimizin, dostlarımızın, toplumun olması gerektiğine inandırdığı- bir yer var; seyrettiğimiz bir tablodaki kusursuzluk, çerçeveleyip asmak, saklamak istediğimiz...

İlişkilerimizde yaşadıklarımıza baktığımızda, hayalimizdeki o tablodan uzak olduğunu fark ettiğimiz her an, ya daha çok fırça darbesi vurmaya başlıyor, ya atıp fırçayı bir kenara vazgeçiyoruz çabalamaktan. Unutuyoruz yaşamın da, ilişkilerimiz gibi fırçayı sımsıkı tutmakla ya da fırlatıp bir kenara atmakla değiştirilemeyeceğini. Unutuyoruz, neyin resmini yaparsak yapalım, attığımız her adımda olduğu gibi, önce kendimizin sağlıklı bir şekilde ve keyif alarak fırçaya dokunması gerektiğini. Hatta unutuyoruz en çok, aynı resmi paylaştıklarımızın da kendi fırça izlerinin olabileceğini, onları değiştirmeye çalışmakla kusursuz tabloya erişilemeyeceğini.

Kendi adıma, hayattan öğrendiğim çok önemli bir şey var; eğer kendimize, doğru hedefler belirlemek ve bu hedeflere götüren en doğru yollarda yol almak istiyorsak önce kendimizi şöyle dürüst bir şekilde tartıp, düşünce sistemimizi iyi analiz etmemiz gerekiyor. Doğru olduğuna inandığımız her şey salt doğru mu, dışına çıkamadığımız kalıplarımız var mı, vazgeçemediğimiz davranışlarımızın sebepleri sağlıklı mı ve hepsinden çok, yaşamı, kendimizi, insanları sevmemize engel teşkil ediyor mu? Sevmekten anladığımız şeylerin içerisinde bencilliklerimiz, kısıtlamalarımız, kıskançlıklarımız, korkularımız, zorlamalarımız var mı?

Bir sürü kulağa hoş gelen hedef belirleyebilir, fırçalarımızı bu hedefler uğruna bir tuvalin üzerinde gezdirip durabiliriz... Kendimize karşı dürüst olalım haydi. Kim belirlediği hedefe, yanına doğru malzemeyi, cesareti ve gücü almadan yola çıkarak ulaşabilir? Kim yanındakini kendi arzusu olmadan oraya ulaştırabilir ya da ulaşamadığında bir başkasını bundan sorumlu tutabilir ki?

Seçim daima bizim. Oturduğumuz yerden güneşi göremiyorsak eğer, adımlarımıza keyifli bir fırça darbesi kondurup, güneşin peşine düşebilir, üzerimizdeki, yüreğimizdeki tüm gölgeleri aydınlığa kavuşturabiliriz.

En güzel hedeflere, en keyifli yolculukları yapabilmemiz ümidiyle...

♦  ♦  ♦  ♦ 
 

Karanlıktan aydınlığa... (Ashua Haber – Temmuz 2009)

Başlangıçta hiç korkutucu değildi. Bilakis yakışmıştım da kendimce karanlığa. Saklanmak, görünmemek için örtünmüştüm üzerime tereddütsüz.

“Ne çıkar kendi varlığımı görmesem bundan sonra” derken tam, boğazıma dolanan parmakları yalnızlığın, acıtmaya başlamıştı artık canımı. Yine de çıkartmıyordum sesimi, alıştı diye karanlığa gözlerim. Siluetlerini seçebiliyordum tüm eşyaların. Oysa sadece renkleri değildi giderek hatırlayamadığım; hepsi siyahın tonlarında, hepsi belli belirsiz, iki boyutlu.

Koyu bir çizgiyle ayrılıyordu varlık ile yokluk ve ayırmak gittikçe imkansız bir hal alıyordu ikisini birbirinden. Farkı yoktu uyumakla uyanık olmanın. Yeni bir saatin bir öncekinden farkı yoktu. Unutuyordum zamanı, unutuyordum uyanık olduğumu aslında, dalarken boşluğuna uzun uzun hayatımın.

Sonra hiç kıpırdamadım bir süre. Sonra bir süre daha. Artık kıpırdamıyordum hiç...

Beklemediğim bir anda...

Bir ışık yandı odanın karanlığında...

O karanlık, boş dünyada, küçük, beyaz bir ışık...

Umut dolu, giderek güçlenen, cesur bir ışık; başkaldırıyordu odanın karanlığına...

Büyüdükçe aydınlık, içine alıyordu beni de, karanlığını da düşüncelerimin. Ellerim vardı, kollarım, ayaklarım, gövdem vardı. Ben vardım. Saatin kaç olduğunu merak ettim ilk. Günlerden hangi günde olduğumu. Var olan her şeyi görmek, bilmek, dokunmak, tatmak istiyordum. Müthiş bir coşkuydu bedenimi saran.

Ilık bir duşa almak, güzel bir yemek yemek, neşeli şarkılar dinlemek istiyordum. Yaşamak istiyordum, daha önce istemediğim kadar. Yeniden başlamak gibiydi uyanmak aydınlığa.

Fırladım yerimden. Kucakladım önce kendimi, sonra irili ufaklı ne varsa odamda. Perdeleri açtım, güneş vardı dışarıda, içeri dolan güneşi kucakladım. Yaşamı kucakladım doya doya. Derin bir nefesle doldurdum tüm boşluklarını ciğerlerimin. Tüm boşlukları dolduran ışık gibi.

O ışık sendin...

Sonra sen ben oldun...

Sen, ben, biz olduk...

Biz ışık olduk...

Işığını yakan herkes biz oldu...

Biz büyüdü, büyüdü, kocaman bir aşk oldu...

Biz aşk olduk...

Işığa aşık olduk...

♦  ♦  ♦  ♦
 

Değişimlerin en güzeli (Ashua Haber – Haziran 2009)

Biçimlendirilemez.

İsimlendirilemez.

Ötelenemez ve aceleye getirilemez. Zamanı dahi yoktur aşkın, ne de ince ince tutulan hesapları.

Müzik çalmaya başladı mı dans eder aşk, bir kıvılcımla alevlenir, döner gelişigüzel eksenlerde, başını döndürür insanın.

Yeşille yeşillenir, kırmızıyla kırmızılanır... değişkendir. Tahmin edilemez. Ezberlenmiş sözlere kulak asmaz. Kendi doğaçlamaları vardır. Bir piyanonun eşliğinde göz göze düetleri sever mesela. Bir de keyifle kaldırılırken kadehler, kontrolsüz gülüşleri.

Gücünü iki’den alır, kendini cesaretle açabilen yüreklerin vuruşlarından bir de. Sınırları, sen’leri, ben’leri yoktur. Yeri yoktur geçmişin izlerine, korkulara, üçüncü kişilerin gölgelerine. Yeri yoktur karanlığına düşüncelerin.

Yumuşacık dokunuşları vardır aşkın, kimseleri ürkütmeyen ve incitmeyen, kıvrımlarını birbirine kenetlenen iki elin. Sürükleyebilir peşinden bir ulusu gecenin bir yarısı öte yandan, ihtilaller yazar kitaplara isterse sahip olduğu güçle.

Verilmiş tüm vaatleri bir kalemde silebilir aşk; bir sabah güneşin doğuşuna dönerse biri yüzünü, diğeri sırtını, daima beraber olacağını söylese de bedenler.

Su gibi akmayı sever aşk; takılmaz hiçbir engele. Yolunu her zaman bulur, içinde tortusu yoksa ve kendi tortusu, içinde birikmezse eğer.

Şeffaf ve göz kamaştıran bir büyüsü vardır aşkın, bakınca içini gösteren, dürüst ve açık sözlü. Karşılıklı oynanan bir oyun değildir... hamleleri her zaman geri teper.

Aşk coşkudur...

Aşk şölendir...

Aşk rengarenktir...

Aşk nefestir...

Aşk yaşamdır...

Aşk düşünmek değildir... karmaşık hiç değil.

Ve aşk, eğer istersen, değişimlerin en güzelidir.

♦  ♦  ♦  ♦
 

Silinsin istediklerin... (Ashua Haber – Mayıs 2009)

Öyle, bir iki damla gözyaşı değil

Beklenmedik bir anda, şiddetli bir şimşek çakar beyninde

Sel olur boşalırsın, yıkar devirir önüne çıkan ne varsa sözcüklerin...

Ne zaman ki duymaya başlarsın içindeki sessizliği

Bırakır öfken yel değirmenlerine bilenmeyi

Bırakmak istersin geride, yaşamına kazındığını sandığın tüm izleri.

En nihayetinde, bir kağıt parçasındadır gözünde büyüttüklerin

Avucuna dolan suda boğuluverir cümlesi
Dayanamaz daha fazla, silinir en koyusu bile kederlerin.

♦  ♦  ♦  ♦
 

Gökyüzünden düşen su damlası... (Ashua Haber – Nisan 2009)

Gökyüzünden düşen su damlası,

Su formunda ömrü camda ayrı, ağaçta ayrı, nehirde ayrı.

Cama tutunur, kayar yavaş yavaş, güneş açar, izi kalır...

Dala konar, emilir yavaş yavaş, besin olur, tadı kalır...

Suya karışır, bütünleşir, çoğalır, can olur, nehir olur adı.
 

Müdürsem, güzelsem, aşıksam, zenginsem,

Hızlıysam, güçlüysem, zekiysem, gizemliysem...

Her şeyin en iyisini alıyor,

İnsanları peşimde koşturuyor,

Bir dediğimi iki ettirmiyor,

Sürekli sınırları zorluyor,

Herkesin merak konusu oluyorsam;

Gözler üzerimde, ben özel biriyim demektir.

Anaysam, babaysam, kardeşsem, evlatsam,

İlksem, sonsam, erkeksem, kadınsam...

Hep ben kararları veriyor,

Herkesten daha iyisini biliyor,

Hep daha fazlasını istiyor,

Dövüyor, sövüyor, ilgi istiyor,

Başkaları üzerinde hak iddia ediyorsam;

Ben seçilmiş, onaylanmış, kutsal bir insanım demektir.

Bursalıysam, Karşıyakalıysam, Adanalıysam,

Çerkezsem, Lazsam, Anadoluluysam...

Havam başka, suyum başka diyor,

Benden olan, senden olan diye ayırıyor,

Başkalıkları üstünlük, eksiklik sayıyor,

İlle de yuvam diye tutturuyor,

Uzak illerde kendimi yaban hissediyorsam;

Ayrıcalıklı dünyaya gelmiş, kayırılmışım demektir.

Varsam...

Yoksam...

Kim olduğumu unutmuşsam...

Sahip olduklarımın ellerimden uçup gitmesine engel olamıyorsam...

Hala neye tutunduğumu,

Kime, niye dayandığımı,

Ne ile var olmaya çalıştığımı,

Neyin ısrarla parçası olmaya direttiğimi görmüyorsam;

Zaten hiç olmadım, ‘ben’ olamadım, ‘biz’ olamadım demektir.

Bir kartvizit gibi yaşamayı seçmek...

İnsanları sınıflandırmak, kendini de bir sınıfa koyarak mesafeler yaratmak...

Birilerinden daha üstünken, başka birilerinin hep yandaşı olmaya çalışmak...

İlle de savaşlar, afetler mi olmalı kaldırmak için başkalıkları?

Sevgiyle paylaşmak dururken dünyayı, toprağı, havayı,

Bırakıp sonradan üzerimize geçirmeye çalıştığımız kılıfları,

Unutup bilmediğimiz bir yerde tek başına hayatta kalma savaşını,

Sadece bir su damlası olup, sulara karışmalı;

Ancak o zaman çok olur, güçleniriz,

Ancak o zaman ömrü uzar insan olmanın...

♦  ♦  ♦ ♦

Aynalar (Ashua Haber – Nisan 2009)   

Aynalar…

Her yanımda aynalar var…

Birinde güller açıyor yüzümde,

Birinde döküyor yapraklarını sonbahar.

Tanımadığım bir yabancı gibi dikiliyor karşımda siluetim bir diğerinde,

Ötekinde ise, neden bilmem, coşkuyla, özlemle sarılmak, kucaklamak istediğim bir ben var.

Kiminde bir kadın, kiminde bir erkek,

Eşim, dostum, komşum, patronum,

Hatta sürücüsü yandaki arabanın, kasiyeri marketin,

Tanıdığım, tanımadığım, içim gülerken bana gülen, korkarken korkutan,

Yargılarken yargılayan, kararmışken kararan,

Sanki zihnimi, niyetimi, yüreğimi okuyan insanlar var.

Kendimi en uzak hissettiğim anda bile,

Girerek içine beklenmedik bir kostümün, yanı başımda beliriyorlar.

Bir an çaresizim, bir an kabına sığmayan,

Neysem, onu oynuyorlar.

Ete kemiğe bürünüyor, dokunuyor, konuşuyorlar

Ama sanki içimi görüyor, konuşmadan beni duyuyor, yüreğim ne derse yapıyorlar.

Yalnızca tek gerçeklikle yaşıyor,

Gerçek çözümse aradığım, çözüm sunuyor,

Çıkmaz yollarsa seçimim, beni karıştırıyor, kaynatıyor, düğümler atıyorlar.

Aynalar…

Aynalar…

Kendimi kandırmaktan vazgeçtiğimde,

Bulduğumda gereken cesareti yüzleşmeye,

Hele ki anladığımda var olan her şeyin bir olduğunu özde,

Nefesimin ucundaki her yaşamda kocaman bir ayna,

Her aynada tüm gerçekliğimle ben var.

Gülünce gülüyor,

Sevince seviyorlar…

Bana kendimi ne de güzel gösteriyorlar.

♦  ♦  ♦  ♦

Yokluk 2 – (Ashua Haber – Mart 2008)

Var olanı yok saymak...

Doluya hep biraz daha koymak, ama hiç dolduğunu hissetmemek...

Varlığın bir gün gelip, bitebileceğini hiç düşünmemek...

İlk kez yokluğu yaşamak, hiçbir şeyle yerini dolduramamak...

Yoklukların boşluklarını olur olmaz her şeyle doldurmak ve asıl ihtiyaç duyulana yer bırakmamak...

Mutsuz olmak...

Yok olmak istemek...

Bağımlısı oluyoruz sahip olduklarımızın. Sonra da kaybettiğimizde toparlanıp, bir türlü ayağa kalkamıyoruz.

Yahut sahip olduklarımızla yetinmeyip, hep daha fazlasının ardından koşuyor, ulaşamadıkça öfkeleniyoruz... kendimize, insanlara ve en çok da hayata.

Elimizden düşürmediklerimize neden bu kadar sıkı sıkıya tutunduğumuzu hiç düşündünüz mü?

Sahip olduğumuz her şeyi sürekli değiştirip, yenilemenin neden bizim için bu kadar önemli olduğunu...

Alışkanlıklarımızı neden bir türlü bırakamadığımızı...

Mutsuz olduğumuzda alış verişe çıkmanın bize neden böylesine iyi geldiğini...

Sarsıcı ve derin üzüntü veren olayların ardından neden kendimize, görüntümüze olağanın üstünde önem verdiğimizi hiç sordunuz mu kendinize..?

Gidenin veya eksilenin veya acı verenin yokluğunda, neden bir konuya, bir uğraşa haddinden fazla saplanıp kaldığımızı merak ettiniz mi hiç?

Bir şeylerin boşluğunun verdiği eksiklik duygusu belki bu durmaksızın doldurma çabası.

Bir yokluğun üzerini örterek görmezden gelebilme gayreti belki de yapılan bunca değişiklik yaşamlarımızda.

Öyle bir boşluk ki, değil yokluğuna katlanmaya, bunu itiraf edebilmeye bile yok hiçbirimizin kuvveti.

Öyle bir eksiklik ki avunmuyoruz yerine koyduklarımızın varlığıyla, dürüst olmak gerekirse.

Nedir gerçekte hep aradığımız? Nedir adını koymadan peşine düşüp, taklitleriyle kendimizi oyaladığımız? Nedir boşluğunu doldurmaya çalıştığımız?

Dışarıda aramaktan bıkmayıp, kendi içimize bakmayı bir türlü akıl edemediğimiz...

İnsan hiç bilmediği, hiç tatmadığı bir şeyin yokluğunu nasıl bilebilir ki?

Bilebilir mi?

Bile bile aslolanı inkar edip yerini başka şeylerle doldurmaya devam edebilir mi..?

♦  ♦  ♦  ♦
 

Yüzleşme (Ashua Haber – Şubat 2009)

Paranız çalındığında,
Sınavı kaybettiğinizde,
En yakın arkadaşınız sizi yüzüstü bıraktığında,
Hala unutamadığınız eski sevgilinizle yeniden karşılaştığınızda,
Masum gibi görünen bir yalan, başınıza bin türlü dert açtığında,
Herkesin önünde komik bir duruma düştüğünüzde…

Ne yaparsınız?

Yalnız kalabileceğiniz bir yer bulup dakikalarca ağlar mısınız?
Koşarak uzaklaşır mısınız oradan?
Sessizce içinize mi kapanırsınız yoksa?
Kim bilir, teselli bulacak bir çift kol ararsınız kendinize?

Ya sonra..?

Böyle zamanlara sizin için iyi niyetle ya da değil mutlaka birileri olur; yorum yapmak, akıl vermek, çözüm bulmak için. Size yakında her şeyin çok daha iyi olacağını söylerler. Her şeyin geçeceğini… Siz de onaylarsınız hemen. ‘İşte duymak istediklerim’ dersiniz içten içe.

Duyduklarınız içinizi rahatlatır bir süreliğine.

Oysa beklemekle ya da zamanla değişecek gibi değildir sorun her neyse… ya da umduğunuz gibi bir anda, bir sabah uyandığınızda yeniden başlamaz hayat.

Yarınlara umutlar yüklenir. Daha önce yüklediklerimizi de sayarsak, haddinden fazla yüklenmişizdir yarınlara. Sonuçta yarınların da yapabilecekleri bir yere kadar…

Belki de artık başka bir yol denemenin vakti gelmiştir. O hep ertelediğimiz, yüzleşmemiz gerekenlerin vakti. En çok da neyi, neden yaşadığımızın cevaplarını bilen kendimizle yüzleşmemizin vakti…

♦  ♦  ♦  ♦

Soruyorum (Ashua Haber – Ocak 2009)

Kendini çözmeye başladığında, insanları da anlamaya başlıyorsun yavaş yavaş…

Görüyorsun ki kolay lokma değilsin sen de..!

Üç sene önceki haline bile ne kadar uzak olduğunu ve belki de kendine ilk defa bu kadar yakın olduğunu hissediyorsun.

Güçlü olduğunu söylediğinde… tam olarak neyi kastediyorsun?

Soruyorum…

Gücün yalanlarını kabullenebilecek kadar mı? Hatalarını affedebilecek, başkalarının da haklı olabileceğini görebilecek kadar mı? Yoksa dişini geçirebildiğini ezecek, seni sevene acı çektirebilecek kadar mı?

Mutlu olduğunu düşündüğünde, seni mutlu eden ya da üzgün olduğunu düşündüğünde seni üzen şeyin gerçek bir anlamı var mı?

Sözlerin, sanki daha çok yüzünü sakladığında etkili… öfkeli olduğunda ya da canın acıdığında mesela.

Başkalarını bir kenara koy şimdilik; kendine karşı ne kadar dürüst olabiliyorsun? Olmak istediğin insan mısın, yoksa olmayı istediğin kadar mı?

Biraz dur ve düşün…

Bak kendine şöyle boydan boya; zannettiğin kadar yalın ve açık mısın..?

♦  ♦  ♦  ♦
 

Nefes (Ashua Haber – Aralık 2008)

İzin vermek... Bu muydu beklediğim? Birilerinin bana izin vermesi. Birilerinin bana aşkı özgürce, sınırsızca yaşayabilmem için izin vermesini bekliyordum belki de. Bu yüzden sıkışıyor olmalıydı kalbim, geceleri evin sessizliğini, yalnızlığımı dinlerken.

Görünmeyen duvarların arasında hiçbir şey hissedememek... Tüm yaşam belirtilerimi birer birer yitirmek üzere bırakılmıştım sanki buraya. İçeriden bakıldığında, dışarıdaki tüm renkler soluk, seslerse silikti. Güneşin varlığı ve yokluğu arasındaki zaman dilimlerinde hiçbir şey aynı kalmıyor, bense bir heykel gibi kımıldamadan, öylece duruyor, aynı anlamsızlığa tekrar tekrar uyanıp uyukluyordum adeta.

Bugüne kadar ne yaşadım ya da yaşayamadıysam ilişkilerde, anlatıldığı gibiydi aynen. Kadın ve erkek için, aşk için yazılmış kurallar vardı. Eğriler, doğrular, acı, tatlı anlar... her şey şarkılarda, filmlerde anlatıldığı gibiydi. Ve ben sıkılmıştım artık bu bildik tekrarlardan, olacakları önceden fısıldayıp yönlendiren suflörlerden.

Azalıyor, siliniyordum hayatımdan, hatta bedenimden.

Uzak kalmaktı tek isteğim. Uzak kalmak... Söylenenlerden, romantizmden, geçmişin ve aşk diye bilinenin izlerinden uzak olmak.

Doldurup ciğerlerimi, tuttum nefesimi, gözlerim kapalı başladım saymaya yüzden geriye. Her azalan sayıda bir karesini daha sildim yaşadıklarımın. Ne varsa hatırlamak istemediğim hiç biri eksilmedi. Her karede silinen bendim.

Bu görünmeyen duvarların arasında, bu cansız bedende, aşk maskelerinin ardındaki sahte yüzlerden koruyabilmek ümidiyle yok ediyordum kendimi bile bile, suçu tereddütsüz atarak başkalarının üzerine. Geçmişin hatalarını tekrarlamak korkusuyla, daha büyük bir hata yapıyordum böylelikle.

Kimsenin iznine gerek olabilir miydi gerçek bir aşk tadabilmekten bahsediliyorken. Yalnızca bendim kendine izin vermesi gereken. Bir nehrin sularının, kendine akacak bir yol bulması gibi, kendi yolumu açmam gerekiyordu önce... bırakıp tortularını zamanın geride, iade edip aşk adına söylenen ne varsa söyleyenlere.

Bir adım yeter bana... bir nefes... bir ışık... yeniden uyanıp, bir daha sevebilmeye. Bu kez sadece içimden gelen sesle...

♦  ♦  ♦  ♦
 

Bir bahane gibi... (Ashua Haber – Ekim 2008)

Bir yararı, bir zararı yoksa, bir nedeni, bir geri sayımı yoksa, zamanın da farkına varmaz…

Geçen zaman, hatalar, kırılıp dökülenler, kaçırılan fırsatlar, bedeninde açılan yaralara, sıyrıklara, kesiklere, çoktan kuruyup kabuk bağlamış yerlerine benzer insanın. Aynada gözüne çarpan, rastgele eline, parmak ucuna takılan cinsten, ufak tefek yaralar. Nasıl, nerede, ne zaman olduğunu bile fark etmediği yaralar…

Bacağında bir morluk… Kolunda bir kabuk… Dudağında bir çizik…

Üzerinde durmadığı ayrıntılar, dikkatini başka şeylere dağıtan anlar, koşuşturmalar, alelacele bir yerlere, bir şeylere yetişme kaygıları, korkuları, kandırmacalar, sarhoşluklar, umursamadıkları ya da bile bile gözden kaçırdıklarından hatıradır insana, farkına varmadan olup bitenler, geri getiremedikleri, dönüp de düzeltmek istedikleri…

Ne kadar dikkatini verse de yaşamına, aradan sıyrılıp mutlaka kaçar bir şeyler cesareti yoksa gerçekliğiyle yaşamaya, yüzleşmeye her anının içinde bulunduğu.

Ve insan hep zamanın öteki yanından, az ötesinden ya da berisinden yetişmeye ya da uzaklaşmaya çalışır kendine. Kalan kalmıştır, giden gitmiş, kırılan kırılmış, olan bitmiştir… bir bahane gibi.

“Söylentiler çarpıp duruyor kulaklarıma… Asılsız bir aşkmış ardımda kalanlar. İzlerini sürdüm bir kibrit çakıp karanlık anlara.

Adanmak yalan, özlemek yalan, korkmak yalan, kavuşmak yalan, öpüşler yalan, bakışlar yalan… Yalan yazılanlar, mürekkep yalan. Aklımı kaçırıyorum gördüğüm sanrılardan. Sabun köpükleri içinde uçuşuyor adı aşk konmuş tüm yaşananlar; dokundukça gerçeğin gözleri, hepsi birer birer patlayıp dökülüyorlar kucağıma damla damla. Yalan sevgililerden, yalan yıllardan şimdi geriye kalan, kucağımda biriken bu tuzlu, bu bulanık, bu yalnız, bu soğuk ıslaklıklar.

Ne bir merdiven dayalı, ne ucunda bir ip asılı… Yüreğim mahkum bir kulede; özgürlüğe, gerçekle yüzleşmeye cesaretim hiç olmadı.”

♦  ♦  ♦  ♦

Her adımda ve sonsuza kadar... (Ashua Haber – Ekim 2008)

♦  ♦  ♦  ♦

Sen Temmuz Ol, Ben Ağustos Yar... (Ashua Dergisi – Ağustos 2008)

Kavrulmuş badem rengi tenimizde sıcak yaz günlerinin izi, parmak uçlarımızda kumsaldan taşıdığımız kum taneleri var... unutalım doğarken koydukları isimlerimizi, bu aşkla ikimiz de yeniden dünyaya geldik, sen Temmuz ol, ben Ağustos yar.

Kurumuş çoktan Ege’nin mavisi yüzlerimizde, gözlerimizde yangın bir sevdanın ışıltıları, alnımızda denizden çaldığımız tuzun beyazlığı var... unutalım bir an için nereden geldiğimizi bu kıyılara, sen çakıl taşlarını okşayan dalgacıklar ol, ben küçük midye kabukları yar.

Güneş dokunmuş her yanımıza, dokunmuş zeytin ağaçlarına, sarı saçlarına ayçiçeklerinin bütün gün, batısını boyarken kırmızıya ada sahillerinin, bir elimde elin, diğer ellerimizde büyülü bir akşamı selamlayan kadehlerimiz var... unutalım sarhoş ruhlarımıza giydiğimiz bedenlerimizi, sen buzlu kahve likörünün ilk yudumu ol, ben kadehteki dudak izi yar.

Bir yol çıkmış önümüze, kuş uçmaz, kervan geçmez, sorsan kimseler bilmez, göze almayan girmez, daracık, eğri büğrü, taş toprak bir yol, aşkın gözü kara, serde fark etmez birlikte olduktan sonra, ucu hep aynı yere çıkar keşiflerinin sevdalıların, yanımızda üç beş parça eşya, aklımızda o cennet köşenin hayali var... ne fark eder kaybetsek yolumuzu, sen denizcilerin feneri ol, ben çoban yıldızı yar.

Kokuları karışmış yüzlerce yaşamın, tarih yazılı duvarlarıyla bağrına basmış bizi kuleli bir konak, adını unutmuş eski Rum evlerinin arasından uzanan dar sokaklarla kuşanmış yıkık dökük bir kilisenin anılarına dokunan yüreklerimizde oralarda yaşanmış gizli destanların atışları var... yeniden yazılsın, mutlu sonla bitsin tüm kırık aşk hikayeleri, sen Eleni ol, ben Giritli Mustafa yar.

Tatlı bir rüzgarı almışız sırtımıza, seyrediyoruz sarmaş dolaş bir tepenin üzerinden uzaklardan geçen bembeyaz gemileri, uçuşan kelebekleri, bulutların türlü biçimlerinde seyrediyoruz karşılaştığımız andan bugüne bir şiir gibi uzayıp giden doyumsuz günlerimizi, kulağımızda martıların, kumruların, cırcır böceklerinin bitmeyen ezgileri var... hiç bilmesek de olur ötesini, paylaştığımız şu benzersiz dinginlikte, sen en değerli söz ol, ben yazayım yar.

Düşünüyorum ne de güzel düşmüş ay ışığı omuzlarına gece karası bukleler, kıskanıp uzanmış boylu boyunca yanında ay ışığından yakamozlar simsiyah sularına Ege’nin, şimdi şurada oturup kitaplar dolusu seni anlatasım var... sen deniz ol, sen kelebek ol, sen sümbül ol, sen zeytin ol, sen bir ömür yanımda ol, ben seni seyredeyim, seni koklayayım, seni tadayım, seni seveyim yar.

Kavrulmuş badem rengi tenimizde sıcak yaz günlerinin izi, parmak uçlarımızda kumsaldan taşıdığımız kum taneleri var... unutalım doğarken koydukları isimlerimizi, bu aşkla ikimiz de yeniden dünyaya geldik, her yaz tazelendik, sen Temmuz ol, ben Ağustos yar.

♦  ♦  ♦  ♦

Dokur gibi ipekten bir kaftanı… (Ashua Dergisi - Haziran 2008)

Birinin eli büyük, diğerinin saçı uzun; giydikleri gömleğin çıplaklığa açılan ilik sayıları kadar küçük farkları… kararları birlikte, adımları birlikte, kederleri birlikte, güldükleri birlikte.

Güneşin portakal kabuğundan, ayın pamuk tarlalarından, toprağın el değmemiş hikayelerinden kopup gelseler de biliyorlardı, kaybolurdu can alıcı renkleri odaklarının, bir gün olur da taşıyamazsa aşklarını aralarındaki köprünün halatları.

Birinin eli büyük, diğerinin saçı uzun; giydikleri gömleğin çıplaklığa açılan ilik sayıları kadar küçük farkları… kararları birlikte, adımları birlikte, kederleri birlikte, güldükleri birlikte.

Önemli değil kimin kurduğu saatleri ya da kimin pişirdiği sahanda yumurtayı… ama önemli hep aynı kişiyse eğer yakan ışıkları.

Aynı ibriğin suyuyla yıkanabilir bedenler, hatta aynı bardakla buluşabilir dudakları susturabilmek için içerideki yangını… ama dokularındaki farkı anlar gibi bir gül ile bir kasımpatının, anlamalı herkes, başka başka güzellikleri var ikisinin de sevdalıların.

Üzerini örten yeşiller, dallar, mor salkımlar bir çardağın nasıl kenetlendiğinde birbirine geçirmezler aralarından güneşin yakıcı sıcaklığını, öyle geçirmez iki sevgili kenetlenirse eğer yürekten birbirine aralarından başka sözleri, başka gözleri, içlerine sızan başka beklentileri.

Habercisi olamaz dışarıda uğuldayan rüzgarın sesi hiçbir yıkımın… ama bilirler vazgeçerlerse birlikte tutmaktan çatılarının altındaki dayanağı, rüzgar esmeden yaşarlar en büyük yıkımları.

Dokur gibi ipekten bir kaftanı, dokur ilmek ilmek erkekle kadın aşklarını… her ilmekte biraz daha keşfederek ufak sırlarını, ağız tatlarını, değişmez ayrıntılarını, ufka bakışlarını, tensel hazlarını, yastık altı anılarını.

Bir ortak geçmiş yaratarak, sayfa sayfa aynı kitapta yazılarak, iki sağlam karakterden, iki yaşama değerli bir aşk katarlar; birlikte yakarlarsa ışıkları, taşırsa aşklarını aralarındaki köprünün halatları, kenetlenip geçirmezlerse yüreklerinden içeri başkalarını, vazgeçmezlerse birlikte tutmaktan çatılarının altındaki dayanağı, dokurlarsa ilmek ilmek o ipekten kaftanı, paylaşırlarsa kederleri, gülmeleri, kararları, adımları…

Güneşin portakal kabuğundan, ayın pamuk tarlalarından, toprağın el değmemiş hikayelerinden kopup gelseler de nihayetinde değişmeyen bir gerçekti dünya üzerinde birer insan olmaları.

Ya hayat yanlış seçimleriyle ziyan ettikleri bir fırsat olacaktı

Ya da onlar, herkese imkansız görünen aşk masalını gerçek kılacak, tutkuyla sarılacak, paylaştıkça nefes almanın doyumsuzluğuna kanat çırpacaklardı.

♦  ♦  ♦  ♦

Cemre düştü aşkın topraklarına… (Ashua Dergisi – Mayıs 2008)

Bir olur mu bedenler, yüreği hapseden çoğul düşünceler geziniyorken aralarında ve sabahında ayılıp hiçbir şey olmamış gibi koşarak uzaklaşıyor ya da örtmeye çalışıyorsa üzerini bir pişmanlığın daha, eğreti bir aceleyle… Nasıl sen olursun derinin altından uzanan sen değilsen… Nasıl aşktan bahsedilebilir, kokusunu içine çekmeden yüzünü sürdüğün sevgilin değilse…

Sıra sıra cümleler düştü yüreğine, fıldır fıldır hortumlar, gürültülü şimşekler düştü. Bir yağmur bastırdı, silip süpürdü sel olup ne varsa düşüncelerinden, gözlerinden, ellerinden, ne varsa bedeninden.

Ovuşturdu gözlerini genç adam ve bir daha baktı kadının çarpıcı güzelliğine. Daha önce defalarca bakmıştı halbuki. Değişen neydi? Tan vakti kıpırtısız duran taze çimenler gibi donakaldı karşısında. Unuttu zamanı, unuttu bildiğini sandığı her şeyi.

Dokunsa bozulacak bir hayal gibiydi. Uzattı elini ve okşadı usulca kadının ipeksi yüzünün alnından başlayıp çenesine doğru akan sadeliğini. İçinde bir şeyler titredi. Parmak uçlarından içeri tutkulu bir yaşam sevinci, varlığını titreten bir şeyler doluyordu sanki. Kadın yeni açan bir çiçek gibi gülümsedi.

Sokuldular birbirlerine, coşkuyla filizlenen, yan yana büyüyen sarmaşıklar gibi. Sokuldular, yeni ülkelerin keşfine yelken açan denizcilerinkine benzer bir heyecanla.

Ruhun bedenden, yüreğin mantıktan özgür kaldığı anda düştü cemre aşkın topraklarına. Patladı tomurcukları sevdaların birer birer. Durdurulamaz, önlemez bir hevesle açılıverdi yüreğin ezelden beridir gizledikleri.

Adamla kadın birbirlerini kucakladılar, hem özgürlüğü, hem teslimiyeti, hem kendilerine açılan yeni bir dünyanın doyumsuz bahçelerini kucakladılar. Bir olmuştu bedenleri.

Sırtındaki fermuarı açar gibi bahar bulutların, soyundular sessizce çıkartıp hala aralarına mesafe koyan kılıfları. Kadının dolunay beyazı omuzlarına döküldü parlak saçları.

Göğün karasını deler gibi saçılan ışınlarından güneşin, denizler, göller, okyanuslar kamaştı… tenleri kamaştı adamla kadının. Bir kuş olup asılı kaldılar dakikalarca havada, doldurup kanatlarını rüzgarla. Asılı kaldı zaman unuttukları yerde...

Sonra bütün çiçekler dizildi ağaçların dallarına pembe beyaz. Yeşilin her tonundan yeni ilhamlar kattı şiirlerine hayalperest şairler. Patladı tomurcukları sevdaların birer birer.

Bir uzun nefes bırakıp arkalarında, yürüdüler kadınla adam aşkın topraklarında yalınayak, elele. Kutladılar kimseye haber vermeden yeniden buldukları kaybolmuş sevişlerini. Yanıtlanmamış o soruyu çoktan unutmuşlardı; “Değişen neydi?”. Ne beden, ne de gözleri...

Değişen, ruhun bedenden, yüreğin mantıktan özgür kaldığı anda aşkın topraklarına düşürdükleri cemreydi.
 

♦  ♦  ♦  ♦
 

Bir tek sözün ile (Ashua Dergisi – Mart 2008)

Bırakmandan çok korktum…

Beni bırakıp gitmenden ölesiye korktum…

Karanlıktaki boşluk, gök gürültüsündeki hiddet, kapalı kapılar ardındaki çaresizlik gibi korktum.

Yıkılıverdi duruşum. Bedenimin içinde yok olmuştum. Gittikçe daralan bir çemberin içinde, dikenleri kendine batan bir kaktüsten farksız, geriye doğru sayıyordum tüm hatalarımı.

Kendimi suçlarken, karıştırıyordum ikimizi… ben sen oluyordum, sen ben. Yerlerini değiştirince kelimelerin, anlamları değişen cümleler gibiydik zihnimdeki sahnede. Ortada bir sandalye, bir seni alıyordum karşıma, bir ben geçiyordum sanık koltuğuna.

Karmakarışıktı zihnim. Şekil değiştiren hayaletler gibiydim; bir an için ortada bırakılmış bir zavallı, bir an için varını yoğunu kendi ettikleriyle kaybetmiş bir ahmak, sonra birden özünü reddetmiş bir isyankar, daha sonra ise bakışlarında yardım dilenen bir dilsiz.

Korktum ölesiye. Bir korku ki özenle saklamışım ardımda, sakınarak herkesten, göstermeden kendime bile. Bir tek sözünle sen, muhtemelen bu kadarını hiç beklemeden, çıkarıverdin, olanca densizliğiyle ve şiddetiyle ardımda büyüttüğüm kabusu saklandığı yerden.

Neydi hücrelerimi yerinden böylesine oynatan? Bir depremle nasıl dönüşüvermişti, aşkın arasına sıkıştırdıklarımın gösterişli kafiyeleri bir yıkıntıya?

Hiç bitmeyecek bir aşkla severken ben ve sen gözümde, her geçen gün biraz daha ilahlaşırken, sana, sevebileceğin, yaşamı paylaşabileceğin bir yürek yerine, ayaklarındaki zincirleri ilişkisine dolamaya kalkan, başarısızlıklarıyla seni de yanına çekmeye çalışan, kendi sorumluluğunu taşıyamadığında sana taşıtmaya çalışan ve seni kendiyle karıştıran bir yük vermeye başlamışım kadınım. Bağışla…

“Gidiyorum” dememiştin ya da “bir gün çıkacağım hayatından”. Kızgındın sadece. Hiç bitmeyecek bir aşkla severken sen, görmek beni böyle sorumsuz ve ayaklarımda bana yakışmayan prangalarla, acıtmıştı içini. Yüreğimin yanında, çiçekler koyuyordum satırlarca bir zamanlar ellerine. Oysa şimdi sayfalarca yük sıkıştırıyorum arasına ellerinin çiçekler yerine. Hiç dile getirmedin belki kendiliğimden anlarım diye, ama acıtmıştı işte içini farkında olmadan bir kez daha bize zarar vermiş olmam.

Korktum, çünkü alıp götürecektin belki de bir gün dayandığım aşkı kendinle birlikte. Evet, aşka dayandım. Sana dayandım. Kendi ayaklarımın üzerinde duramadığım, yapabileceklerim yapamadıklarımla sınırlıymış gibi, başaramayacağımı sandığım için, yaşamıma sahip çıkamadığım için korktum beni yalnız bırakacaksın diye. Aşk değil ki bu. Kendini, yaşamını inkar etmek, bir sevgili yerine bir taşıyıcı gibi görmek karşındakini. Kimin hakkı olabilir kendini bir başkasına yük etmeye. Kimin hakkı olabilir, kendi yaşamını bir başkasının ellerine teslim etmeye.

Her zaman, her ihtimal olabilir insanın yaşamında ve herkes seçer hangi ihtimallere çevireceğini yüzünü… kimi iyi olanları, kimi kötü olanları görmeyi seçer. Kimi ise, kötüyü kazıyıp belleğine, ödü koparak, sadece ‘bakar’ iyi ihtimallere, haberi olmadan belleğine kazınanın nasıl korku saldığından yüreğine. Korkularla var olamaz, sevemez hiçbir yürek. Sana korkularla vurulmadı bu adam. Gözlerinin içinde kendimi yok sayarak erimedim ben. Kollarımız telaşlarla, isyanlarla, yüklerle, boşu boşuna dolanmadı bedenlerimize. Yürüyeceksek bu yolda yan yana, el ele, dürüstçe bakabilmeliyiz aynalarda kendi yüzümüze, sonra da birbirimize. Biraz daha aşık ettin beni kendine, hayata ve kendime. Bir daha asla uzatmayacağım yüreğimi açmayan çiçeklerle.

Yeniden merhaba kadınım... uyandırdın beni, bakarken göremediğim ihtimallerin güzelliğine.

♦  ♦  ♦  ♦
 

Yokluk... (Ashua Dergisi - Şubat 2008)

Sıfırlanmak... Her şeye yeniden (yenilenerek) başlamak... (Ashua Haber - Mart 2010)

Kazağımız eskidiğinde, yenisini alıyoruz. Çayımız buz gibi olduğunda, yenisini dolduruyoruz. Benzinimiz bittiğinde, depomuzu dolduruyoruz. Elimizde vesikalık resmimiz kalmadığında, yenisini çektiriyoruz. Kalemimizin mürekkebi tükendiğinde, yerine yenisini koyuyoruz.

Saçımızı, kullandığımız parfümü, eşyalarımızı, doldurduğumuz defterlerimizi, hatta internet sitelerindeki profilimizi yeniliyoruz. Peki ya kendimizi, zihnimizi, düşünce yapımızı, yüreğimize sıkıştırdıklarımızı, kısacası yaşamımızı yeniliyor muyuz?

Bir dolu hayatla kesişiyor hayatlarımız. Kimiyle devam ediyor, kimiyle ayrılıyor yollarımız. Acemi, apar topar ilişkilerden, uzun soluklu, inişli çıkışlı olanlarına, her biri farklı farklı yüzler, sözler, apayrı değerler, farkında olduğumuz ya da olmadığımız duygu ve düşünceler katıyor dağarcıklarımıza. Bir türlü aklımızdan çıkartamadıklarımız oluyor. Asla hatırlamak istemediklerimiz de.

Sabrı ve öfkeyi erdem saydığımız anılar taşıyoruz günlüklerimizin içinde.

Beklentilerimiz oluyor, bir türlü dolamamış boşlukları hayal ettiklerimizin. Ruhumuzu, tenimizi doyuramamış olmaktan, aç kediler gibi duvarlara sürtünüyoruz yaş dönümlerimizde... Bir ilişkiyi başka bir ilişkiyle sonlandırmaya çabalıyoruz kimi zaman. Hatalarımızı, yaralarımızı başka seferlerde temizleyebileceğimize inanıyoruz; belki çaresizlikten, belki de körü körüne tutunduğumuz bir umuttan sadece.

Sabah yatağımızdan kalktığımızda, daha yeni geride kalmış bir günün izleriyle bile nasıl kendimizi bitkin, yorgun hissedebildiğimizi düşünün... Ve geride ne kadar çok gün, ne kadar çok yaşanmışlık, bu yaşanmışlıklardan kalan ne kadar çok iz barındırdığımızı bir de...

Eskiyoruz... Alışkanlıklarımız eskiyor. Düşünce kalıplarımız eskiyor. Heveslerimiz, heyecanlarımız eskiyor. Eskidikçe yıpranmışlığımız artıyor, aşka kendimizi bırakışımız azalıyor. Hayattan aldığımız tatlar azalıyor. İçeride birikenler yüzünden, eskiyenler yüzünden, yenilerine yer kalmıyor yaşanacakların fark etmesek de.

Mutsuzluğun kapladığı yeri boşaltmadan, mutluluğu koyabilmek yüreğimize, çoğaltabilmek onu... mümkün mü?

Sevgisizliğin kapladığı yeri boşaltmadan, sevgiyi çıkartabilmek yüreğimizden, çoğaltabilmek onu... mümkün mü?

Her gün aynı şeylere öfkeleniyor, aynı konularda konuşulurken midemize kramplar giriyor, aynı hayal dünyasında yüzüyor ama bir türlü kıyıya çıkamıyorsak, değişmesi, değiştirilmesi gereken bir şeyler var demektir.

Belki, karşımızdaki insanlar ve yaşam koşulları değişmeli. Ama bu, zaten yıllardır dilimize dolanan bir tekerleme değil mi?

Güzel bir söz vardır; “Ben değişirsem, dünya değişir”. Ütopik mi? Aslında değil. Bir başkasını değiştirmeye çalışmakla ömür tüketmek yerine, kendimizi, duygu ve düşünce yapımızı değiştirmeyi deneyebiliriz. Değişim, beraberinde ihtiyacımız olan yeni bakış açılarını getirebilir ve dünya, bir sabah uyandığımızda, gözümüze bambaşka görünmeye başlayabilir.

Kolay ya da zor. Kişisine göre değişir ‘değişmek’.

Bir an, kendinizi çocuklar gibi kahkahalar atarken düşünün. İster yeni tanıştığınız biri olsun, ister 40 yıldır aynı yastığa baş koyduğunuz, sevgilinizin elini tutkuyla, coşkuyla tuttuğunuzu düşünün. Bir an, aşktan başınızın döndüğünü, yüreğinizde tarif edilmesi güç bir mutluluğun oluk oluk saçıldığını, kabınıza sığamadığınızı düşünün. Bir an, her şeye yetecek kadar gücünüz olduğunu düşünün...

Denemeye değmez mi?

Yeni bir ilişkiye daha başlamadan, var olanın elimizden uçup gitmesine seyirci kalmadan, kürekleri bırakıp akıntıya kapılmadan, olumsuzluklar benliğimizi tüketip bitirmeden önce, atalım eskiyen, yıpranan, vadesi dolmuş ne varsa içimizden, üzerimizden.

Sıfırlayalım bugüne kadar her ne yaşanmış, her ne birikmişse... Ve her şeye yeniden, yenilenerek başlayalım. Hayatımızda yer açalım, yeniye, mutluluğa, sevgiye, aşkla yaşanacak olan her yeni güne...

 

Sıfırlanmak... Her şeye yeniden (yenilenerek) başlamak...

Kazağımız eskidiğinde, yenisini alıyoruz. Çayımız buz gibi olduğunda, yenisini dolduruyoruz. Benzinimiz bittiğinde, depomuzu dolduruyoruz. Elimizde vesikalık resmimiz kalmadığında, yenisini çektiriyoruz. Kalemimizin mürekkebi tükendiğinde, yerine yenisini koyuyoruz.

Saçımızı, kullandığımız parfümü, eşyalarımızı, doldurduğumuz defterlerimizi, hatta internet sitelerindeki profilimizi yeniliyoruz. Peki ya kendimizi, zihnimizi, düşünce yapımızı, yüreğimize sıkıştırdıklarımızı, kısacası yaşamımızı yeniliyor muyuz?

Bir dolu hayatla kesişiyor hayatlarımız. Kimiyle devam ediyor, kimiyle ayrılıyor yollarımız. Acemi, apar topar ilişkilerden, uzun soluklu, inişli çıkışlı olanlarına, her biri farklı farklı yüzler, sözler, apayrı değerler, farkında olduğumuz ya da olmadığımız duygu ve düşünceler katıyor dağarcıklarımıza. Bir türlü aklımızdan çıkartamadıklarımız oluyor. Asla hatırlamak istemediklerimiz de.

Sabrı ve öfkeyi erdem saydığımız anılar taşıyoruz günlüklerimizin içinde.

Beklentilerimiz oluyor, bir türlü dolamamış boşlukları hayal ettiklerimizin. Ruhumuzu, tenimizi doyuramamış olmaktan, aç kediler gibi duvarlara sürtünüyoruz yaş dönümlerimizde... Bir ilişkiyi başka bir ilişkiyle sonlandırmaya çabalıyoruz kimi zaman. Hatalarımızı, yaralarımızı başka seferlerde temizleyebileceğimize inanıyoruz; belki çaresizlikten, belki de körü körüne tutunduğumuz bir umuttan sadece.

Sabah yatağımızdan kalktığımızda, daha yeni geride kalmış bir günün izleriyle bile nasıl kendimizi bitkin, yorgun hissedebildiğimizi düşünün... Ve geride ne kadar çok gün, ne kadar çok yaşanmışlık, bu yaşanmışlıklardan kalan ne kadar çok iz barındırdığımızı bir de...

Eskiyoruz... Alışkanlıklarımız eskiyor. Düşünce kalıplarımız eskiyor. Heveslerimiz, heyecanlarımız eskiyor. Eskidikçe yıpranmışlığımız artıyor, aşka kendimizi bırakışımız azalıyor. Hayattan aldığımız tatlar azalıyor. İçeride birikenler yüzünden, eskiyenler yüzünden, yenilerine yer kalmıyor yaşanacakların fark etmesek de.

Mutsuzluğun kapladığı yeri boşaltmadan, mutluluğu koyabilmek yüreğimize, çoğaltabilmek onu... mümkün mü?

Sevgisizliğin kapladığı yeri boşaltmadan, sevgiyi çıkartabilmek yüreğimizden, çoğaltabilmek onu... mümkün mü?

Her gün aynı şeylere öfkeleniyor, aynı konularda konuşulurken midemize kramplar giriyor, aynı hayal dünyasında yüzüyor ama bir türlü kıyıya çıkamıyorsak, değişmesi, değiştirilmesi gereken bir şeyler var demektir.

Belki, karşımızdaki insanlar ve yaşam koşulları değişmeli. Ama bu, zaten yıllardır dilimize dolanan bir tekerleme değil mi?

Güzel bir söz vardır; “Ben değişirsem, dünya değişir”. Ütopik mi? Aslında değil. Bir başkasını değiştirmeye çalışmakla ömür tüketmek yerine, kendimizi, duygu ve düşünce yapımızı değiştirmeyi deneyebiliriz. Değişim, beraberinde ihtiyacımız olan yeni bakış açılarını getirebilir ve dünya, bir sabah uyandığımızda, gözümüze bambaşka görünmeye başlayabilir.

Kolay ya da zor. Kişisine göre değişir ‘değişmek’.

Bir an, kendinizi çocuklar gibi kahkahalar atarken düşünün. İster yeni tanıştığınız biri olsun, ister 40 yıldır aynı yastığa baş koyduğunuz, sevgilinizin elini tutkuyla, coşkuyla tuttuğunuzu düşünün. Bir an, aşktan başınızın döndüğünü, yüreğinizde tarif edilmesi güç bir mutluluğun oluk oluk saçıldığını, kabınıza sığamadığınızı düşünün. Bir an, her şeye yetecek kadar gücünüz olduğunu düşünün...

Denemeye değmez mi?

Yeni bir ilişkiye daha başlamadan, var olanın elimizden uçup gitmesine seyirci kalmadan, kürekleri bırakıp akıntıya kapılmadan, olumsuzluklar benliğimizi tüketip bitirmeden önce, atalım eskiyen, yıpranan, vadesi dolmuş ne varsa içimizden, üzerimizden.

Sıfırlayalım bugüne kadar her ne yaşanmış, her ne birikmişse... Ve her şeye yeniden, yenilenerek başlayalım. Hayatımızda yer açalım, yeniye, mutluluğa, sevgiye, aşkla yaşanacak olan her yeni güne...